PRZYCZEPY WĘDZIDEŁEK ORAZ TECHNIKI ICH PLASTYKI


Wędzidełka warg i policzków tworzy nieregularnie przebiegająca linia połączenia śluzówkowo-dziąsłowego. Nieprawidłowe przyczepy wędzidełek mogą powodować zespół objawów (tzw. pull syndrome) i tak, w zależności od budowy i przyczepu wędzidełka może ono powodować blednięcie, pociąganie lub odrywanie dziąsła brzeżnego.

 
 
TYPY PRZYCZEPU WĘDZIDEŁKA WARGI GÓRNEJ WG PLACKA
 
1. Przyczep śluzówkowy- umiejscowiony w obszarze błony śluzowej ruchomej przedsionka jamy ustnej (wędzidełko nie przekracza granicy śluzówkowo-dziąsłowej). 
 
 
 
2. Przyczep dziąsłowy – umiejscowiony jest w obszarze dziąsła właściwego.
 
 
 
3. Przyczep brodawkowy – zloklizowany jest w obrębie brodawki przysiecznej.
 
 
 
4. Przyczep penetrujący brodawkę – przenika przez brodawkę między zębami siecznymi i sięga aż do szwu podniebiennego.  
 
 
 
Nieprawidłowy przyczep wędzidełka wargi górnej, dolnej lub języka może być wrodzony. Nieprawidłowości  w postaci niewłaściwie przyczepionych i przerośniętych wędzidełek utrudniają higienę jamy ustnej i odpowiednie usuwanie płytki bakteryjnej, co może prowadzić do zapalenia dziąsła. 
 
                                                                                                                                             
 
WSKAZANIA DO CHIRURGICZNEGO LECZENIA NIEPRAWIDŁOWO PRZYCZEPIONYCH WĘDZIDEŁEK TO:

– objaw pociągania,
– objaw odrywania brzegu dziąsła,
– IV typ wędzidełka wg. Placka (penetrujący brodawkę i powodujący diastemę),
– wskazania logopedyczne,

– wskazania ortodontyczne,
– wskazania protetyczne (często w celu powiększenia pola protetycznego). 
 
Zabieg podcięcia wędzidełka to inaczej frenulotomia, zaś zabieg polegający na wycięciu wędzidełka to frenulektomia. Zabiegi te zapobiegają zapaleniom przyzębia powodowanym przez odkładanie się płytki bakteryjenj i stanowią czynnik profilaktyczny  powstawania recesji dziąsła.
 
Frenulektomia wiąże się z całkowitym usunięciem włókien międzyzębowych przyczepionych w brodawce przysiecznej i penetrujących szew podniebienny. Wówczas, odsłonięty szew kostny zostaje oczyszczony z włókien tkanki za pomocą instrumentów rotacyjnych (finirów chirurgicznych) w celu uniemożliwienia odrośnięcia penetrujących włókien wędzidełka. Efektem niepożądanym po takim zabiegu może być blizna utrudniająca ortodontyczne zamknięcie diastemy oraz uszkodzenie lub utrata brodawki przysiecznej. 
 
Frenuloplastyka, to plastyka wędzidełek warg. Techniki frenuloplastyki polegają na oddzieleniu pasm włókien tkanki łącznej od okostnej i przesunięciu ich dowierzchołkowo. 

                                                                                                                                             
 
TECHNIKI KORYGOWANIA NIEPRAWIDŁOWYCH PRZYCZEPÓW WĘDZIDEŁEK
 
1. Metoda wg. Dieffenbacha (tzw. metoda X-Y) – wykonuje się cięcie w kształcie litery V, przesuwa się na tępo tkanki i wszywa bliżej dna przedsionka w kształcie litery Y, a ranę pokrywa się cementem chirurgicznym. 



 
2. Metoda Schuchardta – wykonuje się cięcie w kształcie litery Z otrzymując w ten sposób dwa trójkątne boczne płaty. Po odpreparowaniu i uruchomieniu wszywa się górny płat w dolne łoże, a dolny w górne. Technikę tę zaleca się w przypadku dużych i miękkich wędzidełek, zbudowanych wyłącznie z błony śluzowej. 



 
3. Metoda romboidalna – wycina się wędzidełko trzymając fałd tkanek igłotrzymaczem lub peanem, wykonując dwa cięcia (jedno nad, a drugie pod narzędziem). Po wyciętym fałdzie pozostaje romboidalne pole obnażonych tkanek miękkich. Aby zamknąć ranę należy uruchomić tkanki otaczające przez odpreparowanie na ostro (np. za pomocą nożyczek), a następnie zszyć je pośrodkowo w linii prostej pojedynczymi szwami. 

 
4. Metoda romboidalna zmodyfikowana – Wycina się tkanki wędzidełka tak jak w przypadku metody romboidalnej. Różnica między tymi metodami polega na tym, że w technice zmodyfikowanej zszywa się tylko górną część powierzchni rombu. W ten sposób część rany będzie zaszyta, a część pozostawiona do gojenia przez ziarninowanie. Rana wymaga założenia cementu chirurgicznego. 
 
5. Metoda z wolnym przyczepem dziąsłowym (FGG) – polega ona na tym, że po wycięciu tkanek wędzidełka pole rany traktowane jest jako miejsce biorcze dla przeszczepu. 


Stan przed zabiegiem korekty wędzidełka wargi górnej

 

Stan po zabiegu plastyki wędzidełka wraz z przeszczepem tkanki dziąsła



6. Proste podcięcie wędzidełka – wykonuje się je za pomocą diatermii chirurgicznej, lasera o dużej mocy CO2, lasera Nd:Yag lub lasera diodowego. W przypadku podcięcia na ostro za pomocą skalpela wymagane jest założenie cementu chirurgicznego co najmniej na okres dwóch tygodni (ze zmianą po tygodniu).   

Podcięcie wędzidełka laserem CO2 (stan przed zabiegiem)

 

Stan zaraz po zabiegu, brak krwawienia, laser zamyka naczynia do 0,5mm średnicy,
gojenie bez opatrunku chirurgicznego, założono pastę adhezyjną Solcoseryl.
                                                                                                                                             


*Zdjęcia pochodzą z podręcznika „Periodontologia współczesna”, pod redakcją prof. dr hab. Renaty Górskiej i prof. dr gab. Tomasza Konopki.  

FACEBOOK    INSTAGRAM
 
  • Ten komentarz został usunięty przez autora.

  • Anonimowy

    Hej 😉 mogłabym miec pytanie do ciebie? Kiedyś spotkałam się z pytaniem: który typ przyczepu wędzidełka jest najkorzystniejszy dla chorób przyzębia " I szczerze mówiąc nie znam odpowiedzi 🙁 Pomożesz? Pozdrawiam 😉